کوچه ای را بود نامش معرفت ... مردمانش با مرام از هر جهت ...سیل آمد کوچه را ویرانه کرد ...مردمش را با جهان بیگانه کرد ...هرچه در آن کوی بود از معرفت ...شست و با خود برد سیل بی صفت ...از تمام کوچه تنها یک نفر ...خانه اش ماند و خودش جست از خطر ...رسم و راه نیک هرجا بود و هست ...از نهاد مردم آن کوچه اس...

حکایت ما آدم ها …حکایت کفشاییه که …اگه جفت نباشند …هر کدومشون …هر چقدر شیک باشند …هر چقدر هم نو باشندتا همیشه …لنگه به لنگه اند …کاش …خدا وقتی آدم ها رو می آفرید …جفت هر کس رو باهاش می آفرید …تا این همه آدمای لنگه به لنگه زیر این سقف ها …به اجبار، خودشون رو جفت نشون نمی دادند...

 چشمهایم را به انسانی بدهیدکه هرگز طلوع آفتاب،چهره ی یک نوزاد وشکوه عشق را درچشم های یک زن ندیده است. قلبم را به کسی هدیه بدهیدکه از قلب جز خاطره ی دردهایی پیاپی و آزار دهنده چیزی به یاد ندارد.خونم را به نوجوانی بدهیدکه او را از تصادف ماشینبیرون کشیده اند و کمکش کنیدتا زنده بماند و نوه هایش را ببیند...