آدمیت...

 از همان روزی که دست حضرت قابیل
گشت آلـوده به خون حضرت هابیل
از هـمان روزی کـه فرزنـدان آدم،
زهر تلخ دشـمنی در خونشان جوشید
آدمیت مرد،
گرچه «آدم» زنده بود.

از هـمان روزی که یوسف را بـرادرها به چاه انداختند
از همان روزی که با شلاق و خون، دیوار چین را ساختند
آدمیت مرده بود گرچه «آدم» زنده بود.

بعد، دنیا هِی پر شد از آدم و این آسیاب،
گشت وگشت؛
قرنها از مرگ آدم هم گذشت،
ای دریـغ،
آدمیـت برنگشت!